De kerkdiensten uit de 4 wijkkerken zijn via internet te volgen. Ook op een later tijdstip zijn de diensten te beluisteren of te downloaden als mp3 of voor de ipod. Kijk op de website van Kerkomroep Nederland.
Het wordt zomer. Recreatietijd, letterlijk tijd van herschepping. Herschepping: in de kerk willen we geloven in iets nieuws. Dat geldt ook de manier waarop we kerk zijn!
Ontspannen Laatst was er een bijzonder ontspannen gesprek tussen collega's in de regio. Het ging over de toekomst van de kerk. Kun je daar ontspannen over doen? Ja, blijkbaar wel. Hoe dat kwam? Puur en alleen door deze ene gedachte: je kunt kerk zijn op veel manieren. Die gedachte ontspant. Want het betekent dat we niet bang hoeven te zijn. Ik heb mij verbaasd over de toon van sommige kerkelijke bijeenkomsten. Zo wantrouwend en verwijtend. Zo ongeduldig. Gebrek aan vertrouwen? Bang? Kerk zijn kan op veel manieren, zeiden we als collega's tegen elkaar. Zoiets geeft vertrouwen. En dat vertrouwen op zijn beurt ontspant. Zou het schelen als we de verbeelding beter haar werk laten doen? Die verbeelding die zich ook nog een andere kerk kan voorstellen dan die we de laatste 150 jaar hebben gekend?
In soorten en maten De laatste 150 jaar hadden we een kerk die eruit zag als een soort vereniging. Je kon er lid van worden, er was een bestuur, er werden voor de leden activiteiten georganiseerd. De vereniging had gebouwen voor de samenkomsten van de leden. Grote gebouwen want er waren veel leden. Ze had mensen in dienst voor het uitvoeren van haar activiteiten. Veel mensen want de activiteiten werden druk bezocht, het aanbod aan niet-kerkelijke activiteiten was immers veel kleiner dan nu. Voor de tijd van deze 'verenigingskerk', dus tot begin 19e eeuw, zag de kerk er anders uit. Godsdienst was toen een soort openbare voorziening. Iedereen werd gedoopt, en een huwelijk sloot je in de kerk. Zoals de staat nu openbaar vervoer organiseert, zo toen ook openbare godsdienst. De dominee was dan ook ambtenaar. Vreemd idee nu, maar toen dus gewoon. Blijkbaar kun je ook zo kerk zijn! Verleden tijd inmiddels, zo'n 150 jaar terug ging dat type kerk voorbij. En nu gaat ook die 'verenigingskerk' voorbij. Met de grote gebouwen die bij die vele leden hoorden, de betaalde krachten, de talrijke activiteiten enzovoorts. Het gaat er in feite heel anders uitzien, en daar bereiden we ons nu op voor. Bereiden we ons daarop voor?
Verbeelding Wat Alkmaar betreft twijfel ik daaraan. Persoonlijk vind ik dat er nog sterk vanuit het verleden wordt gedacht. Met weinig verbeeldingskracht dus, en ook met weinig historisch besef. En weinig geloof in 'recreatie', herschepping. Gebouwen willen we behouden, en als het niet meer in vier kan dan in twee of een, maar het moet er ongeveer zo uitzien zoals we het altijd gekend hebben. Maar stel je voor, zou het ook zo kunnen gaan? Op een stuk of wat plekken in Alkmaar willen kleine groepen mensen doorgaan in het spoor van Jezus. Zij doen vooral twee dingen: bidden en werken. Ze bidden, dat wil zeggen ze vieren liturgie: ze vertellen de verhalen en daarbij vragen ze, danken, aanbidden, klagen, roepen, kortom ze bidden. Ze werken ook: ze hebben hun ogen open voor de naaste omgeving, doen mee in de buurt om van die buurt een plek te maken waar iedereen er mag zijn. Bidden en werken. En omdat ze dat samen doen, hebben ze ook aandacht voor elkaar; dat samen bidden en werken schept onderling een bezield verband. Kan al met tien mensen maar ook met honderd. Ze maken gebruik van kleine locaties, doen een beroep op betaalde krachten – zouden ze die trouwens in vaste dienst hebben, of meer op afroep? Paulus schreef z'n brieven op afroep eigenlijk. Misschien kent de kerk van de toekomst wel vooral predikanten die in dienst zijn van een regionaal verband van dit soort groepen... Hoe dan ook, de Geest van Jezus bezielt deze mensen en dat is het allerbelangrijkste. Ik stel mij voor, zo kan de kerk er ook uit gaan zien.
Om op te ruimen Kerk zijn kan op veel manieren. Daarom kijk ik uit naar de tijd dat we een paar zaken kunnen opruimen. Vooral een paar gedachten zou ik opgeruimd willen zien. De eerste en misschien belangrijkste is dat je alleen met grote groepen kerk kunt zijn. Opruimen, twaalf was destijds toch ook genoeg? De volgende, in het verlengde daarvan, is dat een kerkdienst alleen maar goed lukt als er een zanggroep of zoiets is, als er kindernevendienst is met liefst veel kinderen, als het 'bruist' kortom. Opruimen, liturgie vieren heeft meer met intensiteit en authenticiteit te maken, dan met de grootte van een groep of dat het zou moeten 'bruisen'. Een derde gedachte om op te ruimen: dat je veel zou moeten doen. Mensen in de Geest van Jezus, die hoeven niet veel te doen, ze doen een paar dingen en die doen ze trouw. Trouw, dat lijkt me eerder een trefwoord dan veel. Zo zouden we dus wat kunnen opruimen. Vanuit het vertrouwen dat kerk zijn op veel manieren kan. Zomertijd: recreatietijd – tijd om weer contact te leggen met onze verbeelding!
ds. Jan C. den Hertog
RECREATIE: KANS VOOR DE VERBEELDING
Het wordt zomer. Recreatietijd, letterlijk tijd van herschepping. Herschepping: in de kerk willen we geloven in iets nieuws. Dat geldt ook de manier waarop we kerk zijn!
Ontspannen
Laatst was er een bijzonder ontspannen gesprek tussen collega’s in de regio. Het ging over de toekomst van de kerk. Kun je daar ontspannen over doen? Ja, blijkbaar wel. Hoe dat kwam? Puur en alleen door deze ene gedachte: je kunt kerk zijn op veel manieren. Die gedachte ontspant. Want het betekent dat we niet bang hoeven te zijn. Ik heb mij verbaasd over de toon van sommige kerkelijke bijeenkomsten. Zo wantrouwend en verwijtend. Zo ongeduldig. Gebrek aan vertrouwen? Bang? Kerk zijn kan op veel manieren, zeiden we als collega’s tegen elkaar. Zoiets geeft vertrouwen. En dat vertrouwen op zijn beurt ontspant. Zou het schelen als we de verbeelding beter haar werk laten doen? Die verbeelding die zich ook nog een andere kerk kan voorstellen dan die we de laatste 150 jaar hebben gekend?
In soorten en maten
De laatste 150 jaar hadden we een kerk die eruit zag als een soort vereniging. Je kon er lid van worden, er was een bestuur, er werden voor de leden activiteiten georganiseerd. De vereniging had gebouwen voor de samenkomsten van de leden. Grote gebouwen want er waren veel leden. Ze had mensen in dienst voor het uitvoeren van haar activiteiten. Veel mensen want de activiteiten werden druk bezocht, het aanbod aan niet-kerkelijke activiteiten was immers veel kleiner dan nu. Voor de tijd van deze ‘verenigingskerk’, dus tot begin 19e eeuw, zag de kerk er anders uit. Godsdienst was toen een soort openbare voorziening. Iedereen werd gedoopt, en een huwelijk sloot je in de kerk. Zoals de staat nu openbaar vervoer organiseert, zo toen ook openbare godsdienst. De dominee was dan ook ambtenaar. Vreemd idee nu, maar toen dus gewoon. Blijkbaar kun je ook zo kerk zijn! Verleden tijd inmiddels, zo’n 150 jaar terug ging dat type kerk voorbij. En nu gaat ook die ‘verenigingskerk’ voorbij. Met de grote gebouwen die bij die vele leden hoorden, de betaalde krachten, de talrijke activiteiten enzovoorts. Het gaat er in feite heel anders uitzien, en daar bereiden we ons nu op voor. Bereiden we ons daarop voor?
Verbeelding
Wat Alkmaar betreft twijfel ik daaraan. Persoonlijk vind ik dat er nog sterk vanuit het verleden wordt gedacht. Met weinig verbeeldingskracht dus, en ook met weinig historisch besef. En weinig geloof in ‘recreatie’, herschepping. Gebouwen willen we behouden, en als het niet meer in vier kan dan in twee of een, maar het moet er ongeveer zo uitzien zoals we het altijd gekend hebben. Maar stel je voor, zou het ook zo kunnen gaan? Op een stuk of wat plekken in Alkmaar willen kleine groepen mensen doorgaan in het spoor van Jezus. Zij doen vooral twee dingen: bidden en werken. Ze bidden, dat wil zeggen ze vieren liturgie: ze vertellen de verhalen en daarbij vragen ze, danken, aanbidden, klagen, roepen, kortom ze bidden. Ze werken ook: ze hebben hun ogen open voor de naaste omgeving, doen mee in de buurt om van die buurt een plek te maken waar iedereen er mag zijn. Bidden en werken. En omdat ze dat samen doen, hebben ze ook aandacht voor elkaar; dat samen bidden en werken schept onderling een bezield verband. Kan al met tien mensen maar ook met honderd. Ze maken gebruik van kleine locaties, doen een beroep op betaalde krachten – zouden ze die trouwens in vaste dienst hebben, of meer op afroep? Paulus schreef z’n brieven op afroep eigenlijk. Misschien kent de kerk van de toekomst wel vooral predikanten die in dienst zijn van een regionaal verband van dit soort groepen… Hoe dan ook, de Geest van Jezus bezielt deze mensen en dat is het allerbelangrijkste. Ik stel mij voor, zo kan de kerk er ook uit gaan zien.
Om op te ruimen
Kerk zijn kan op veel manieren. Daarom kijk ik uit naar de tijd dat we een paar zaken kunnen opruimen. Vooral een paar gedachten zou ik opgeruimd willen zien. De eerste en misschien belangrijkste is dat je alleen met grote groepen kerk kunt zijn. Opruimen, twaalf was destijds toch ook genoeg? De volgende, in het verlengde daarvan, is dat een kerkdienst alleen maar goed lukt als er een zanggroep of zoiets is, als er kindernevendienst is met liefst veel kinderen, als het ‘bruist’ kortom. Opruimen, liturgie vieren heeft meer met intensiteit en authenticiteit te maken, dan met de grootte van een groep of dat het zou moeten ‘bruisen’. Een derde gedachte om op te ruimen: dat je veel zou moeten doen. Mensen in de Geest van Jezus, die hoeven niet veel te doen, ze doen een paar dingen en die doen ze trouw. Trouw, dat lijkt me eerder een trefwoord dan veel. Zo zouden we dus wat kunnen opruimen. Vanuit het vertrouwen dat kerk zijn op veel manieren kan. Zomertijd: recreatietijd – tijd om weer contact te leggen met onze verbeelding!
ds. Jan C. den Hertog
Ionaviering
Iona en de Iona Community – de gemeente in beweging
Op zondag 12 september is er 's avonds om 19.00 uur een Ionaviering in De Blije Mare. Al vele jaren vormt de bloeiende Iona Community op het eilandje Iona aan de westkust van Schotland een plek van bezinning en bezieling. Veel mensen, ook uit ons land, die verlangen naar een wijze van geloven en leven die heilzaam en verbindend is, vinden daar richting voor hun levensweg. De Iona Community is in 1938 in Glasgow gesticht door George MacLeod, Presbyteriaans predikant en vredeswerker, in de context van armoede en wanhoop van de jaren dertig. Met theologen en werkloze ambachtslieden startte hij een project om de gegroeide kloof tussen kerk en arbeiders te overbruggen: de restauratie van de Benedictijner abdij op Iona, die uiteindelijk in 1965 gereed kwam.
